हाम्रोगाईघाट . ब्लगस्पोट . कम

खेलमैदानको डि एरिया भित्र पुगेर पनि
यसरीनै आपसमा लडभिड गर्दै गएउ भने
मुलुक निर्माण नेतृत्वको शिल्ड
जित्न त गाह्रो तिमिहरुलाई गाह्रो पर्ला नि ?
रातो कार्ड पाएर खेलमैदान छाडेर हिडनु पर्ला नी ?
होसीयार वन है राजनैतिक हरि खड्काहरु हो ।
हात्ति आयो हात्ति आयो फुस्सा भन्ने उखानलाई सम्झन वाध्य नपार
हामीलाई फेरी ।
माछा माछा भनेर चिच्याई हिड्ने नेपाली जनताको हातमा
भ्यागुतो मात्र पाएको उखानको को चरितार्थ पनि नहोस ।
त्यसैले अफसाईड गोल पनि नहान है
जुमानु राईहरु हो
आफुलाई औतारी र देशलाई चौतारी पनि नसम्झ ।
आफुलाई शासक र हामीलाई रैति पनि नसम्झ ।
हामी त नागरिक हौ त्यो पनि २१औं शदीका
हामी त डल्फीन माछा हौं गहिरो नदिका ।


लेखक
भागवत राउत
त्रियुगा नगरपालिका - १, बोक्से

साँढा नेता


भान्सा विग्रीयो चुहुने भाँडा
सन्तान विग्रीयो लाटा गाँढा
हाम्रो त देश विग्रीनै लाग्यो नि हजुर
किनकी
हाम्रो त नेताहरुनै छन् साँढै साँढा ।




अञ्जान बुढी वज्यू


सहयोगको याचना गर्दै
बिदेश गमनको खातिर
विमान स्थलतर्फ
हुइकिदै गएको चिल्लो गाडि देखेर
एकजना बुढी वज्यूले, आमैले, कोक्कुले
विनीत भावमा, आशातित नजरमा
आफ्नै मुहार जस्तै कच्याक कुचुक्क भएका
सेलीवरको बोटुको पसारिन
बिचरा बुढी वज्यूलाई के थाहा ?
गाडि भित्र उ जस्तै अर्को भिखारी छ भनेर ।

ओ!याद,बिदाको
जिबन दिदाको

चेतन प्यालामा
सितन पिडाको

खुल्ला आँखा छन्
दृश्य निदाको

मजै बेगल छ
आघात लिदाको

By - आम्बोटेली

साँच्चा कुरा भनेपछि झुटो भएँ मायामा
पोल्दापोल्दै उम्किएको ठूटो भएँ मायामा

सपनाका पालुवामा डढेलोले पोलेर
कालाहाँगा बोकी बस्ने बुटो भएँ मायामा

चाहनाका बगैंचामा फूलै फूल रोपेर
अर्जाप्न चैं बिर्सिएको कुटो भएँ मायामा

उँधो झर्ने मृग सरि दगुर्दै छु भागेर
नियतिले लात्त हान्यो फूटो भएँ मायामा

सपना ति सग्ला पार्न ओख्ली भित्र पसेर
मुस्ली छल्न नजानेर ढुटो भएँ मायामा 
लेखक - आशांक उपाध्याय 

एक्लै उड्ने मौरी थिएँ तिमि पाएँ घार भयो
अँध्यारो यो भगाउने बिजुलीको तार भयो

दिक्क भइ भौतारिंदै ठक्करका चोट खाँदा
सुकोमल अंगालोले बेर्छु भन्यौ प्यार भयो

जन्म एक, पाठ दुइ, यौवनले तीन मात्र
जीवनको साथी भेटें मेरो पनि चार भयो

भविष्यका थुंगाहरु उने पनि अधुरै थे
गुलावको फुर्को मिल्यो अब पूर्ण हार भयो

हिजोअस्ति एक्लै थिएँ आज कोहि आफ्नो बन्यो
अल्लारे यो आशांकको बल्ल घरवार भयो 
writer- आशांक उपाध्याय

मेरो माया पाएँ भनि खोकी हिन्छ्यौ रे
तस्विरमा हेरी ओठ टोकी हिन्छ्यौ रे

आफ्नो नाम जोडी मेरो पर्चा छपाई
चोक चोक टास्छु भनि बोकी हिन्छ्यौ रे

चिना जान केहि छैन हाम्रो बिचमा
प्रेम पत्र पाएँ भनि घोकी हिन्छ्यौ रे

पत्तै छैन तिम्रो रुप अझै मलाई
बिहे गर्ने मिति पनि तोकि हिन्छ्यौ रे


आशांकको जीवनमा ठाउं नपाए
मरि दिन्छु भन्दै तालु ठोकी हिन्छ्यौ रे 

मन मिल्यो तिम्रोमेरो अचम्म भो
पिरतीको सेरो'फेरो अचम्म भो

फिक्का थिए जीवनका भित्ताहरु
पोत्न तम्सियौ क'मेरो अचम्म भो

सुक्दा सुक्दै खडेरीमा आशा कुवा
बग्यो मायाको पधेरो अचम्म भो

अन्यौलको निष्पट्टता भित्र पनि
चम्कियो मन अधेरो अचम्म भो

काकाकुल जसै गरि रुदै थियो
आशांक बन्यो भंगेरो अचम्म भो 

from-आशांक उपाध्याय

थुकेर गयौ मायाको बगर छाडेर बालुवा
सुकेर गयो प्रीतिको रहर आएन पालुवा

खोजिन मैले अशल खराब तिमीमा नियाली
बितेर गयो यौवन प्रहर भएछु डुलुवा

सोचिन किन मिलन बिछोड नियति ठानेर
नयनबाट उर्लियो नहर बनेर पिलुवा

ज्योतिष हैन देखिन आउला दिन यो भनेर
के यस्तो भयो? जीवन यो मेरो डढेको हलुवा

मिलेरै हिड्ने बाचा र कसम भुलेछौ तिमीले
'आशांक' धाउँदा फाटेछ उसको जुत्ताको तलुवा 

from- आशांक उपाध्याय

झरें भने झरी गएँ रहे सुंघ्नु फूल ठानी
जति टाढा गए पनि आई ठुंग्नु फूल ठानी

इसाराले बोलाउँदा नदेखे झैं गरें भने
बारुलाले चिले सरि ओठ चुम्नु फूल ठानी

एक्लै हुँदा कुनै बेला न्यास्रिएर् बस्नु परे
पिरतीको गोधुलीमा छाई घुम्नु फूल ठानी


मेरो नाम जोडे पछी कुरा काट्ला दुनियाले
सुने पनि नसुने झैं गरि उंघ्नु फूल ठानी

बाध्यतामा बाँधिएर केहि पर पुगें भने
फर्कने छु,'आशांक' को वाचा रुंग्नु फूल ठानी

from - आशांक उपाध्याय